Hoe gaat het met Boudewijn en Githa?

Afgelopen mei verruilde Boudewijn het landgoed van De Wilmersberg in voor het landgoed van Lauswolt in Beetsterzwaag. Op vele gebieden een grote stap; van Twente naar Friesland, van vier sterren naar vijf sterren, van samenwerken met Githa naar apart van elkaar werken. Regelmatig krijgen we de vraag hoe het nu met ons gaat. En vooral: of we nog bij elkaar zijn. Het eerlijke antwoord? Het gaat goed met ons, maar we hebben een dynamisch leven, dat bij vlagen pittig is. Zeker ook in combinatie met ons privéleven. Twee van onze drie kinderen wonen nog thuis (de oudste studeert in Groningen, de middelste start in februari 2026 met de Hogere Hotelschool in Maastricht, de jongste zit in 3 VWO). En Oma Nell, bij vele gasten bekend, verhuist binnenkort uit Githa’s ouderlijk huis, na er bijna 50 jaar gewoond te hebben. Genoeg te doen dus.

Of we elkaar nog wel zien? Ja en nee.

Of we het leuk vinden? Ook ja en nee.

Zijn we nog samen? Ja en we koersen af op een 25-jarig huwelijk. Soms bumpy, soms opnieuw verliefd, maar altijd stabiel.

Het leiden van een hotel is een dynamisch vak. Het leiden van twee hotels, is twee keer zo dynamisch… Wij wilden vanwege onze jongste puber niet verhuizen en Boudewijn slaapt twee/ drie nachten per week in Friesland. Al gaat hij de taal nooit spreken

Ik prijs me rijk met het hele team van De Wilmersberg. Natuurlijk missen we Boudewijn, maar we zetten voort wat we met z’n allen bereikt hebben in de afgelopen 15 jaar.

We zien elkaar veel minder vaak, maar onze gesprekken zijn beter en anders dan ooit. We maken allebei op onze manier veel mee. Tegelijkerijd zit daar ook een enorme valkuil. ‘Hebben jullie het nu alweer over jullie werk?” zeggen onze kinderen dan. Dat gebeurt eigenlijk vanzelf. We hebben precies hetzelfde vak, dat verbindt. Met toch ook het risico dat het ons uit elkaar drijft, want praten over ons werk kan ons weghouden bij het échte gesprek. Onze onderstroom. En al dat praten, dat doen we met ons hoofd. Het hartwerk, de romantiek, moeten we soms even arrangeren. Zoals in ieder huwelijk vliegen we dan wel eens uit de bocht. Want na een week brandjes blussen, gasten ontvangen en de winkel draaiende houden ligt de explosie ligt op de loer. De fundamenten zijn vertrouwen, gelijkwaardigheid, liefde voor elkaar en wijsheid op de momenten dat het even niet loopt.

Op maandagochtend drinken we samen koffie en nemen de week door, daarna nemen we afscheid en vaak zien we elkaar op zaterdagavond weer. Zondag is onze gezamenlijke vrije dag.

Ik ben achtegebleven en zit wat dat betreft nog iets van in mijn veilige zone, maar mijn Boudewijn is weg. En hij wordt gemist door gasten en door mijn collega’s. Zijn gastvrijheid en rust zijn niet te evenaren. Hij heeft een gezond bedrijf heeft achtergelaten.

We voelen een grote steun van onze collega’s en onze gasten, al wordt Boudewijn wordt enorm gemist bij De Wilmersberg en valt zijn naam dagelijks. Wat meer moeite hebben we met de zijlijners; de mensen die ons vertellen hoe moeilijk het is om twee hotels te leiden. Aan die status quo-ers hebben we dus helemaal niets. Wij houden wel van een beetje avontuur in ons leven, de bumpy ride.

Aan wie we echt wat hebben in ons leven? Dat zijn de positivo’s. De mensen die niet weten voor welk hotel ze moeten kiezen, en dus ons allebei maar bezoeken. Die ons luid naar onze volgende doelen applaudisseren. De mensen die ons blijven bellen, ook als wij het een paar keer hebben laten afweten.

Foto: Carolien Kortman bij het openluchtconcert van De Wilmersberg met Orkest Phion in augustus 2025. Ook Landgoed Lauswolt heeft jaarlijks een groot openluchtconcert (met het Noord Nederlands Orkest), dat plaatsvindt in juli.