Githa 15 jaar bij Landgoed De Wilmersberg

Van keurig op een rijtje naar een kleurrijk hotel.

Deze maand precies 15 jaar geleden landde ik samen met Boudewijn in De Lutte met een kleuter, een peuter en een baby van 2 maanden om samen leiding te gaan geven aan Landgoed De Wilmersberg. Van de grote stad naar het platteland. Van het internationale War Child naar een landelijk en traditioneel 4* hotel. Nog diezelfde maand werd deze foto gemaakt. Stijf, in het gareel, keurig op een rijtje. Nog net niet in hiërarchische rangorde. We lieten ons veel aanleunen in die tijd en we waren een tikkeltje bleu in de grote stap naar onze gezamenlijke droom. Maar we wisten dat we samen tot veel in staat waren en zeker in het begin was dat ons anker. 15 jaar later vier ik dit 'tussen' jubileum bij De Wilmersberg zonder mijn lieve Boudewijn aan mijn zijde. Hij geeft 150 km verderop leiding aan Landgoed Lauswolt. Samen geven we nu leiding aan twee van de mooist gelegen hotels van Nederland. 

Van keurig op een rijtje naar een kleurrijk hotel.

Ze waren geweldig, maar het waren geen 15 eenvoudige jaren. De grootste valkuil die bij dit vak op de loer ligt, is dat je je teveel gaat identificeren met je werk. Wat ons absoluut gebeurd is. Pas nog kreeg ik acute buikpijn toen ik een interview met ons in het NRC tegenkwam met als kop ‘Het hotel gaat altijd voor’. Jemig. Onder de noemer 'ambitie’ waren we in die eerste jaren wel heel veel met ons werk bezig. De verhuizing van het conciërgehuis naast het hotel naar een plek veel verderop bracht balans in het leven van ons gezin. Als de krant na die verhuizing gebeld had, hadden we gezegd ‘Ons gezin gaat altijd voor, maar De Wilmersberg is ons vierde kind’. Die symbiose met je werk in het hotelvak komt ook omdat mensen er vaak over beginnen. Op het schoolplein, omdat een moeder je toch even meedeelt dat het erg lang duurde op het terras. In de supermarkt, "nu ik je toch zie kunnen we volgende week zaterdag bij jullie dineren?". Maar ook tijdens een bezoek aan de show van Jochem Meyjer in Carré toen Youp van 't Hek ons bij de ingang begroette: "Hé daar heb je de mensen van De Wilmersberg!".
 
"Je hebt ook wel eens gescholden op het hotel, mama", herinnerde een van onze kinderen mij. Zoals bij iedere baan, zijn er van die dagen dat helemaal niks loopt. Goedgemutst stap je het hotel in en daar is hij: de Wet van Murphy. Bij het ontbijt was de zorgvuldig voorbereide verrassing voor de jarige jop vergeten, de gasten hadden al niet geslapen door lawaaierige buren en bij het diner was het verkeerde gerecht ingezet. Je staat er bij en kijkt ernaar en het enige wat je kunt doen is excuses aanbieden. En oplossen. Dat is misschien wel het meest belangrijke dat ik geleerd heb: samen vinden we altijd overal een oplossing voor.
 
Zo sober, grijs en grauw als we begonnen op die foto van maart 2011, zo kleurrijk is De Wilmersberg nu. Samen met de eigenaar, familie Fransen, hebben we het hele hotel nieuw elan gegeven. Maar de kleur komt vooral van het lieve team van collega's, dat hier dag in dag uit de fijnste plek van Nederland maakt. De Wilmersberg rocks! Wij ontvangen je graag bij het fijnste hotel van Nederland!

Warme groet, namens het hele team,

Githa van Vilsteren - Billet (en natuurlijk van Boudewijn uit het mooie Friesland)