Dansende narcissen

Gedicht van William Wordsworth

I Wandered Lonely as a Cloud is een lyrisch gedicht van de Engelse romantische dichter William Wordsworth. Het gedicht, dat ook wel bekendstaat als Daffodils, behoort tot zijn bekendste en meest geliefde en geciteerde gedichten. Wordsworth putte zijn inspiratie voor dit gedicht uit een aantekening in het dagboek van zijn zuster Dorothy. Zij maakt daarin gewag van een wandeling die zij op 15 april 1802 met haar broer had gemaakt in de buurt van Grasmere in het Lake District, waar zij destijds met William en diens vrouw Mary woonde in Dove Cottage. Tijdens de wandeling stuitten zij aan de oevers van het meer Ullswater op een langgerekte rij narcissen, die schijnbaar dansend en lachend in de wind veel indruk op haar maakten (bron: Wikipedia). Dorothy had net zo goed door Twente kunnen lopen, waar op dit moment de narcissen dansen over het prachtige coulisselandschap. 

Gedicht van William Wordsworth

I wandered lonely as a cloud
That floats on high o'er vales and hills,
When all at once I saw a crowd,
A host of golden daffodils;
Beside the lake, beneath the trees,
Fluttering and dancing in the breeze.

Continuous as the stars that shine
and twinkle on the Milky Way,
They stretched in never-ending line
along the margin of a bay:
Ten thousand saw I at a glance,
tossing their heads in sprightly dance.

The waves beside them danced; but they
Out-did the sparkling waves in glee:
A poet could not but be gay,
in such a jocund company:
I gazed—and gazed—but little thought
what wealth the show to me had brought:

For oft, when on my couch I lie
In vacant or in pensive mood,
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude;
And then my heart with pleasure fills,
And dances with the daffodils.